Bakı şəhərinin Yasamal rayonu, 2-ci Alatava ərazisində yaşayan vətəndaş Üzeyir Abas 3 gündür ki, elementar bir elektrik sayğacı nasazlığının aradan qaldırılması üçün çıxış yolu axtarır. Məsələ ilk baxışda texniki problem kimi görünsə də, əslində bu hadisə xidmət göstərən qurumların vətəndaş müraciətlərinə yanaşmasındakı ciddi boşluqları üzə çıxarır.

Problem yaranan andan etibarən abonent tərəfindən müvafiq qaydada müraciətlər edilib. O, bir neçə dəfə məsələni izah edib. Lakin hər dəfə konkret həll yolu təqdim etmək əvəzinə, məsuliyyəti üzərindən atan yanaşma ilə qarşılaşıb. Abonentə sadəcə nəzarətçinin telefon nömrəsi verilib və məsələ həmin şəxslə “öz aralarında həll etməli olduğu” kimi təqdim olunub. Verilən nömrəyə isə dəfələrlə zəng edilsə də, cavab almaq mümkün olmayıb.

Vətəndaşın növbəti ümid yeri qurumun “199” qaynar xətti olub. Amma bu xidmət də gözləntiləri doğrultmayıb. Dəfələrlə edilən zənglər ya cavabsız qalıb, ya da operatora bağlanmaq mümkün olmadan xətt kəsilib. Bu hal artıq texniki nasazlıqdan daha çox, xidmət mexanizminin düzgün işləmədiyini göstərən əlamət kimi qiymətləndirilir. Çünki qaynar xəttin əsas məqsədi məhz vətəndaşın problemini dinləmək və operativ həllə yönləndirməkdir.

Son dövrlərdə müxtəlif media resurslarında və sosial platformalarda oxşar şikayətlərin artdığı müşahidə olunur. Ən çox səsləndirilən iradlar sırasında müraciətlərin gecikdirilməsi, texniki xidmətin operativ təşkil olunmaması və vətəndaşlara qarşı laqeyd münasibət xüsusi yer tutur. Bu isə göstərir ki, problem təkcə bir nəfərin yaşadığı çətinlik deyil, daha geniş bir sistem çatışmazlığının nəticəsidir.

Elektrik enerjisi müasir həyatın əsas tələblərindən biridir və onun fasiləsiz təmin olunması xidmət göstərən qurumun birbaşa öhdəliyidir. Bu baxımdan, sadə bir nasazlığın günlərlə həll olunmaması nə texniki, nə də inzibati baxımdan qəbulolunan hal hesab edilə bilməz. Daha narahatedici məqam isə vətəndaşın dəfələrlə müraciət etməsinə baxmayaraq, problemin diqqətdən kənarda qalmasıdır.

Üzeyir Abasın yaşadığı vəziyyət bir daha göstərir ki, vətəndaş məmnuniyyəti ilə bağlı səsləndirilən fikirlər yalnız formal xarakter daşımamalı, real fəaliyyətlə dəstəklənməlidir. Əks halda, bu kimi hallar ictimai narazılığı daha da artırır və dövlət qurumlarına olan etimadı zədələyir.

Məsələnin operativ şəkildə araşdırılması, məsul şəxslərin müəyyən olunması və problemin qısa müddətdə aradan qaldırılması artıq zərurətə çevrilib. Çünki burada söhbət təkcə bir abonentin problemindən deyil, ümumilikdə xidmət keyfiyyətinə olan yanaşmadan gedir.